Zygmunt Pierszalik                                                                                      Dawne dzieje Rokitnicy cz. 1


 

Na przełomie V i VI wieku, po wycofaniu się ze Śląska plemion germańskich Wandalów, na Śląsk nadciągnęły z południowego wschodu plemiona Słowian. Słowiański Śląsk podzielił się na okręgi. Jeden z takich okręgów tworzyło plemię Opolan w okolicy Opola, zwłaszcza na prawym brzegu Odry. Z terytorium tego plemienia wywodzi się ziemia toszecka 5 na której powstała zachodnia część Rokitnicy. Słowianie byli poganami toteż chrześcijańskie Czechy z „błogosławieństwem papieża" wkroczyły w X wieku na Śląsk z misją nawracania. Było to równoznaczne z jego podbojem. Czeskie podboje idące w kierunku północnym zagroziły tworzącemu się tam Państwu Polskiemu z jego centrum w okolicach Poznania i Gniezna. Władca tego państwa, Mieszko I widząc zbliżające się niebezpieczeństwo, przyjął w 966 roku chrzest jednocześnie ożenił się z czeską księżniczką.

Przyjęcie chrześcijaństwa zahamowało czeską krucjatę w kierunku jego państwa. Co więcej Mieszko pod pretekstem nawracania, mógł teraz sam prowadzić podboje i powiększać swoje państwo. Jego następca, syn Bolesław Chrobry odważył się uderzyć nawet na chrześcijańskie już Morawy, Śląsk, Czechy, Łużyce. Ostatecznie po krwawych walkach z Czechami, zagarnia prawie cały Śląsk i jako prowincję włącza go w 999 roku do Polski. Rozpoczyna się okres polskiego panowania na Śląsku.

Chrobry podbijając chrześcijańskie już ziemie, wywołał niezadowolenie nawet samego papieża. Groziło to poważnymi konsekwencjami. Żeby go sobie zjednać, sprowadził szczątki św. Wojciecha - wykupione od pogańskich Prusów - i uroczyście złożył je w Gnieźnie.

Rok później tj. w 1000 roku, przybył do Gniezna z piel­grzymką do grobu św. Wojciecha sam cesarz niemiecki Otton III. Powołano wtedy do życia (za zgodą papieża) arcybiskupstwo gnieźnieńskie oraz kilka biskupstw wśród nich także wrocławskie i krakowskie. Do biskupstwa wrocławskiego należał Śląsk, a do krakowskiego Małopolska.

Zagarnięcie Śląska przez Bolesława Chrobrego wywołało liczne wojny ciągnące się jeszcze przez całe dziesięciolecia z władcami czeskimi i niemieckimi. Po śmierci polskiego władcy Bolesława Krzywoustego, Polska została podzielona na dzielnice pomiędzy czterech jego synów. Ostre spory i starcia jakie wkrótce między nimi wystąpiły, doprowadziły między innymi do wygnania z kraju w 1142 roku piastowskiego księcia senioralnego i księcia Śląska, Władysława II. Wraz z rodziną udał się do Niemiec, na dwór szwagra, króla Konrada II. Władysław zmarł nie odzyskawszy swojej śląskiej ziemi. Śląsk odzyskali dopiero jego synowie - Mieszko Plątonogi i Bolesław Długonogi w 1163 roku. Stało się to dzięki pomocy jaką udzielił tym polskim książętom cesarz niemiecki Fryderyk Barbarossa - grożąc Polsce interwencją zbrojną. Odzyskali oni Śląsk jako samodzielne księstwo, formalnie tylko pod zwierzchnictwem króla polskiego. Bolesław Długonogi jako pierworodny otrzymał prawie cały Dolny Śląsk oraz ziemię opolską. Mieszko musiał zadowolić się niewielkim terytorium raciborsko-cieszyńskim.

Wschodnia granica Śląska przebiegała wtedy między innymi przez Rokitnicę, a wyznaczała ją niewątpliwie rzeka Potok Rokitnicki, dzieląc Rokitnicę na dwie części. Część wschodnia z ziemią bytomską znalazła się w Małopolsce, a część zachodnia z ziemią toszecką na Śląsku.

Niewielkie terytorium jakie otrzymał Mieszko, nie zaspokajało jego ambicji terytorialnych jak i władczych. Należy dodać, że on jak i jego brat mieli prawo do tronu krakowskiego po zmarłym ich ojcu Władysławie.

 


1 - J. Chrząszcz. Historia miast Pyskowice i Tosiek. Pyskowice 1994, str. 38 ( Tłumaczenie z oryginału „Die Geschichte der Stadle Peiskretscham und Tost sowie des Kreises Tost-G/eiwilz 1927).