Zygmunt Pierszalik                                                                                      Dawne dzieje Rokitnicy cz. 1


 

Mieszko po przyłączeniu w 1179 roku ziemi bytomskiej i oświęcimskiej przyłącza jeszcze w 1202 roku ziemię opolską i tworzy księstwo opolsko-raciborskie. Obejmuje ono swym zasięgiem już cały teren przyszłego Górnego Śląska z Opolem jako stolicą. Kształt terytorialny Górnego Śląska zostaje praktycznie ukształtowany

Księstwo to jako całość dotrwało do 1281 roku, kiedy to książę Władysław (wnuk Mieszka) jeszcze przed śmiercią popełnił jak się wyraża ks. Chrząszcz 1, kardynalny błąd, mianowicie podzielił je pomiędzy czterech swoich synów. W ten sposób powstały najpierw cztery małe księstwa, z tych zaś księstwa jeszcze mniejsze, ze słabymi i biednymi książętami. Na interesuje jedno z owych czterech księstw, mianowicie kozielsko-bytomskie, w którym znajdowała się Rokitnica.

Pierwszym księciem kozielsko-bytomskim był Kazimierz (1281 -1312). Urzędował na przemian w Bytomiu i Koźlu. Ponieważ sąsiednia Polska była wrogo do niego ustosun­kowana ( jak zresztą do wszystkich piastowskich książąt śląskich), czując się zagrożonym, oddał swoje księstwo w lenno królowi Czech, składając mu hołd w Pradze 9 stycznia 1289 roku. Kazimierz utracił przez to samodzielność, zyskał jednak obronę możnego króla. Za jego przykładem, poszli pozostali książęta śląscy tak, że w ciągu niecałych 50 lat cały Śląsk stał się lennem Czech. Ponieważ Czechy były częścią cesarstwa niemieckiego, zatem Śląsk poprzez Czechy stał się również jego częścią. Powrót Śląska do Czech odbył się na drodze pokojowej choć w napiętej sytuacji politycznej. W 1335 roku na mocy traktatu zawartego w Trenczynie, Polska oficjalnie zrzekła się praw do Śląska. Cztery lata później król Polski, Kazimierz Wielki potwierdził postanowienia traktatu oświadczając, że „Polska żadnych pretensji do Śląska nie ma i nigdy mieć nie będzie". Potwierdził to również i jego późniejszy następca.

 


- J. Chrząszcz. Historia miast Pyskowice i Tosiek. Pyskowice 1994, str. 38 ( Tłumaczenie z oryginału „Die Geschichte der Stadle Peiskretscham und Tost sowie des Kreises Tost-G/eiwilz 1927).