Zygmunt Pierszalik                                                                                      Dawne dzieje Rokitnicy cz. 1


 

WSTĘP

 

Przemiany ustrojowe jakie dokonały się w Polsce w latach 90-tych XX wieku spowodowały, że nastąpiło w społeczności ludzi Śląska odrodzenie się poczucia własnej tożsamości. Szczególnym przejawem tego jest ponowne zainteresowanie się historią swoich małych ojczyzn, poznanie swoich korzeni, kultury, zwyczajów. Obserwuje się to zwłaszcza w tych miejscowościach, które mogą poszczycić się wielowiekowym rodowodem.

Do takich miejscowości niewątpliwie należy około 800-letnia Rokitnica. Jej historia jest szczególna, a wynika to z faktu jaki „wybrała" ona sobie na mapie historycznej Śląska. Osada Rokitnica rozlokowała się po obu stronach rzeki nazywanej obecnie Potok Rokitnicki. Takie usytuowane wsi spowodo­wało, że historia nakazała jej egzystować na długie wieki w dwóch niezależnych częściach. Rzeka ta była bowiem rzeką graniczną dzielącą wieś: początkowo pomiędzy Śląskiem a Małopolską, pomiędzy kasztelaniami później powiatami bytomskim a toszeckim, była podzielona również granicą kościelną pomiędzy diecezją wrocławską a krakowską, pomiędzy parafiami wieszowską a miechowicką. Do tego wszystkiego należy jeszcze dodać, że poszczególne części miały najczęściej różnych właścicieli ziemskich. Dla mieszkańców Rokitnicy nie był to tylko formalny podział, a często trudna do zniesienia rzeczywistość.

W okresie międzywojennym dość dużo publikowano na temat różnych faktów z historii Rokitnicy jednakże nigdy nie dokonano całościowego ich opracowania. Po II Wojnie Światowej większość materiałów, zwłaszcza źródłowych, znajdujących się głównie w archiwum we Wrocławiu uległa zniszczeniu a pozostałe uległy rozproszeniu. Niniejsza publikacja jest próbą zebrania tego wszystkiego co ocalało i zachowało się w pamięci najstarszych jej mieszkańców. Jest to tylko punkt wyjścia do dalszych poszukiwań i badań ciekawych dziejów tej miejscowości.